Rzuciła nań okiem

„Rzuciła nań okiem i odłożyła na talerzyk. Tu właśnie cała niezwykłość. Bo jeżeli powiadam, że rzuciła okiem, to rozumiem przez to, że po prostu spojrzała na rachunek przez ułamek sekundy, jak najbardziej pobieżnie i jakby bez zainteresowania.
„On pana nabrał na 9 złotych!" — powiedziała.
„Skąd pani może to wiedzieć — roześmiałem się. — Przecież pani nie zdążyła niczego zliczyć!"
„A niech pan sprawdzi!"
— Myślałem, że żartuje. Wyjąłem pióro i obliczyłem. Zgadza się! Waldemar rzeczywiście dopisał dziewięć złotych. Roześmiałem się jeszcze raz.
„Kobiety są niezwykłe — zawołałem. — Spożywają w restauracji posiłek i już z góry obliczają i w głowie sobie dodają, co ile kosztuje, i ile w sumie rachunek wyniesie..."
„Wcale nie z góry — odpowiada._— Niech pan wybierze jakieś dwie trzycyfrowe liczby i każe mi je pomnożyć."
„327 i 455" — wciąż się śmiałem.
„148 785" — odpowiada zaraz swym niskim, nieco wilgotnym głosem. Ładny ma głos, owszem. Jej seledynowa roba, może z tafty, też mieniła się krwawymi odblaskami księżyca.
— Tek, tek, fantastyczne! Zapamiętałem sobie te liczby! — zakończył pan w panamie i wargi rozciągnęły mu się z wyrazem ogłupiałej rozkoszy. Wciąż przypominał niedowiarka, który nagle na własne oczy zobaczył jakiś cud. Opowiadał to wszystko może w sposób bardziej chaotyczny i nerwowy, niż to autor potrafił sobie zanotować i teraz odtworzyć. Ale język miał w istocie barwny, mówił zasadniczo płynnie i po literacku nie szczędził obrazów. Nietrzeźwość jego wyrażała się chyba tylko w tym, że długo na jednym temacie nie mógł się zatrzymać i że opowiadał po trochu tak, jak gdyby słuchający go wiedział sam o pewnych szczegółach, o prawdziwym tle tych tematów. A autor nie wiedział. Kto była na przykład ta panna Barbra, odwiedzająca „Sportową". I czy to możliwe, że odwiedzała ją samotnie Co to znaczyło, że miała artystyczny pseudonim Autor zapytał o to wprost.“(5)