- Nie Prawdę powiedziawszy obojętne

„— Nie. Prawdę powiedziawszy, obojętne mi już wszystko.
—E, co za brednie! Nie poznaję pana!
— Tak, obojętne mi wszystko, — powtarza p. Fleming.
Milczenie. Każde z nich myśli o swojem — a może też myślą o jednem i tem samem. Nagle panna dEspard odzywa się, ratując sytuację — Czy to o mnie pan się tak trwoży Nie troszcz się pan o to. Mam dość pieniędzy, by stąd wyjechać.
Odpowiedział zdumiony, że Boże święty, nie o to chodzi! Ale co potem Mniejsza o pieniądze. Może je otrzymać od niego. Lecz jakże on tu sam pozostanie
Milczenie. Ona siedzi i patrzy na jego cienkie palce, pierścionek zdaje się spadać mu z ręki. Palce te są do niczego, myśli sobie może, nie umieją wymierzyć ciosu, nie umieją za nic chwycić, nie, takie 6ą bezradne i raczej potrzebna im pieszczota i głaskanie. I znów widzi skarpetki jedwabne, na jego nogach i przypomina sobie z czasów choroby elegancką nocną koszulę, którą zmienił w dzień po 168 lem, jak na nią spadła kropla kawy nie większa nad główkę szpilki. Takimi zapewne są hrabiowie. Dwa razy był nieco natarczywy i wykazywał więcej uprzejmości, niżby wolno jej było przyjąć, owszem, a oczy jego stawały się wtedy tak jakby ssące. 1 .il kir ni słuszne. Ale to było z choroby, teraz mogła łatwiej temu wybaczyć, a i naogół przywiązała się więcej do niego od owego czasu.“(14)