- Dwa i pół kilometra - mówi

„— Dwa i pół kilometra — mówi Kazimierz Zabłocki — a przejechaliśmy dopiero nie więcej niż pięćset metró.y — Dwa i pól kilometra .. — wzdy
— Ekspres t. »M
cha — Deszcze nie deszcz, po błocie czy grudzie, żeby na czas zdążyć na przystanek. Jak wypadała jej pierwsza zmiana musiała biedaczka wstawać skoro świt, albo i przed świtem. Punktualna była, obowiązkowa. Za to także ją szanowali.
Wóz przechylił się groźnie i aby nie wypaść musiałem chwycić się drabinki.
—Nie można by... — teraz dla odmiany wóz podskoczył tak, że przygryzłem sobie język.
— Nie możecie czegoś zrobić z tą drogą Wzięlibyście się razem, przywiózłby każdy furę żwiru czy gruzu...
— I skrzyknąć się niełatwo, i o żwir trudno — Zabłocki chwycił się luśni, bo wóz przechylił się na jego stronę. — Dobrze, że choć jedną drogę udało nam się wyszykować z remizy do szosy. Pojedziemy tam — zapowiedział — jak już będziemy wracać. A tę remizę budowaliśmy dwa lata — ożywia się. — Od siedemdziesiątego pierwszego do siedemdziesiątego trzeciego. W siedemdziesiątym pierwszym założyłem ochotniczą straż pożarną...
— W gminie
— U nas, we wsi. W Huszczce Małej. Chętni się znaleźli, zaczęliśmy kompletować sprzęt węże, toporki... U gospodarzy trzymaliśmy. Teraz inaczej, każda rzecz na swoim miejscu. Sam pan zobaczy“(3)