- a prawda i tango Indie

„— a prawda, i tango Indie. Z Marią II na lustrzanej posadzce. Ja w szkolnym mundurku z halsztukiem i rękawiczkach glaco, ona w szafirowej sukni, z chusteczką wetkniętą za pierścionek. Wykonać to jeszcze raz — to samo co wtedy na balu gimnazjalnym, wymówić identyczne słowa, ale inaczej ze spokojną furią pogromcy i męskim poczuciem swego barbarzyństwa; bez trwogi i potu, bez drżenia w kolanach. — Lubię to tango. Czy zna pan słowa — Nie znałem żadnych słów. — W tej melodii są ognie bengalskie. Pan dziś zdenerwowany — Ognie bengalskie! Ja, czy zdenerwowany! Mój przepocony halsztuk! Zęby mi dzwoniły! — Kocham panią. — Indie... rarirarampampampam... Indie... — To dobrze. — Ścisnęła mnie za rękę, leciutko, ale jednak pierścionek werżnął mi się w palec. Tak, wymówiłem te słowa, które niegdyś błyszczały w moim szkiełku. Wiedziałem, że nadszedłczas, aby je wypowiedzieć — ona o tym także wiedziała i powtórzyła swoje ze swojego szkiełka. W tanecznych Indiach wymieniliśmy hasła, i dalej sunąc po posadzce, milczeliśmy wystraszeni, że to, co wymknęło nam się z ust, od jutra będzie nas obciążać codziennością.
— więc tak jest podyktowane nie można skoczyć za barierę W dziesięć lat później musiałem ją trzymać za obie ręce przed nałożeniem maski. Tych operacji było trzy czy cztery. Krajali ją ostrożnie, żeby nie zniszczyć twarzy, połowę głowy i skroń miała wygolone. Wpuszczano mnie na salę operacyjną — działałem lepiej niż zastrzyk uspokajający uśmiechając się mówiłem —“(9)